یک عکاس طبیعت، از عکاسی برای غلبه بر افسردگی کمک می گیرد.

۱۲ خرداد ۱۳۹۴ ۸:۴۸ ق.ظ بدون دیدگاه
Breathe

Breathe

ویلیام پاتینو، عکاس طبیعت استرالیایی، در مقاله ای در مجله اینترنتی Bored Panda  درباره ی مبارزه اش با بیماری افسردگی می گوید. او می نویسد: «در عمق وجودم، خلاء حس می کردم که بصورت ناگهانی سر برافراشت و آنگاه خودم را در مطب دکتر و با بیماری افسردگی یافتم. زندگی برایم رنگ و نور باخته بود. دیگر هیچ چیزی برایم جذاب نبود. در مکانی تاریک و ترسناک قرار گرفته بودم که حتی دلیل آن را نمی دانستم.»

ویلیام، در سفری که در تعطیلات با همسرش به اروپا داشت، به عکاسی با دوربین DSLR ای که با خود برده بودند علاقمند شد. در طی پرواز از استرالیا، او دفترچه راهنمای دوربین را مطالعه کرد، و در سفر آنچه را یاد گرفته بود به کار برد. بعد از سفر، دوربین را کنار گذاشت. مدتی بعد، ویلیام با دیدن عکس هایی از طبیعت در اینستاگرام، از آنها الهام گرفت. او دوربین فراموش شده را بیرون آورد و یک طلوع آفتاب را عکاسی کرد و «عاشق عکاسی از طبیعت شد.»

من واقعا نسبت به عکاسی و اینکه باعث شد به دنیا نگاه متفاوتی داشته باشم، علاقمند شدم. عکاسی زمانی به زندگی من وارد شد که بیشترین نیاز را به آن داشتم و فکر میکنم به همین دلیل است که تا این حد به آن علاقمند شدم. کتاب و مقالات آنلاین زیادی خواندم و از اشتباهاتم درس گرفتم. فقط دوست داشتم در طبیعت باشم، و این گونه روزهایم را به سر می بردم.

Wollongong Lighthouse

Wollongong Lighthouse

Wollongong Seascape

Wollongong Seascape

Wollongong Sunset

Wollongong Sunset

ویلیام امسال به صورت تمام وقت مشغول عکاسی شد، ورک شاپ های آموزشی برگزار کرد و جوایز زیادی بدست آورد از جمله از طرف باشگاه مشتریان شرکت سامسونگ و اپل.  او محبت کرد و به چند سوال ما در مورد سفره عکاسانه اش پاسخ داد.

مهمترین دستاورد شما در زمینه عکاسی چیست؟

بدون شک، عکاسی توانسته برای خانواده و زندگی ام چیزی را فراهم کند که من دوست دارم.

رویایی ترین پروژه عکاسی تان را توصیف کنید.

در فوریه ۲۰۱۴، با کمپین CTC به یلونایف (Yellowknif) در کانادا سفر کردم و نورهای شمالی را عکاسی کردم. واقعا صحنه ای استثنایی بود. آنجا زمستان بود و من ساعت ۱ صبح بیرون و در حال عکاسی در دمای ۴۲ درجه زیر صفر بودم. چیزی که هیچوقت فراموش نمی کنم. مکانهای زیادی در دنیا وجود دارد که دوست دارم از آنها عکاسی کنم. من نسبت به نور خوب و صحنه هایی که چیزی مهمتر و زیباتر از ما را نشان می دهد، بسیار مشتاقم.

Athabasca Falls, Jasper

Athabasca Falls, Jasper

تک درخت

تک درخت

به ما در مورد تجهیزاتتان بگویید.

در حال حاضر کاملا بدون آینه عکاسی می کنم. از بدنه هایی مانند Sony A7R و Samsung NX1 با دامنه ای از لنزهای مختلف استفاده می کنم. لنزهای من Zeiss 21mm f/2.8  و  Samyang 14mm f/2.8 هستند و من از سه پایه Vanguard استفاده میکنم.

آیا دوست دارید مطلب دیگری را با ما به اشتراک بگذارید؟

میخواهم مردم را ترغیب کنم به اینکه هر روز زمانی از وقتشان را در کنار طبیعت بگذرانند. در این عصر تکنولوژی که ما در آن زندگی می کنیم، معتقدم که داشتن زمانی برای استراحت از اهمیت زیادی برخوردار است، با این هدف که زمانی را از مانیتورها و کامپیوترها دور باشند. دوست دارم همیشه دوربینم همراهم باشد، اما بهترین لحظات زمانی است که دستانم آزادند و ذهنم رهاست، تنها نشستن و تامل کردن.

یکی از بهترین کارهایی که برای عکاسی انجام دادم، این بود که دست از مقایسه خودم با دیگران بردارم. چندی پیش، دیدن رسانه های اجتماعی و آثار دیگر هنرمندان را متوقف کردم و سعی نمودم تنها از افکار و تجربیات خودم تاثیر بپذیرم. بهترین آثار شما زمانی خلق می شوند که از قلب شما برآیند.

Emerald Lake

Emerald Lake

Seacliff Bridge

Seacliff Bridge

wollongong storm

wollongong storm

Yosemite

Yosemite

 

حقوق متن ترجمه شده برای سایت مجله عکاسی «عکسها میدانند» محفوظ است.
استفاده با نامبردن منبع بلامانع است.
Share Button
مطالب ما را دوست دارید؟ همین حالا در خبرنامه شریک شوید.
سپیده قیطاسی

درباره ی

تحصیلکرده زبان و ادبیات انگلیسی، عکاس خانه عکاسان ایران، مترجم مقالات متعدد از جمله عکاسی، شرکت کننده در چندین نمایشگاه عکس در تهران، و هم اکنون مترجم مجله عکاسی فارسی عکس ها می دانند . « زبان عکاسی زیباترین زبان دنیاست... »

بدون دیدگاه

وبسایت خودتان است. نظر بدهید