مروری گذرا بر تاریخچه‌ «عکاسی خیابانی»

توصیه‌ای بهتر از این گفته واکر اوانز یکی از بزرگترین عکاسان آمریکایی قرن بیستم به عکاسان خیابانی نشده است: «چشم بدوزید. این بهترین راه برای تربیت چشمان شماست، بیش از حد کنجکاوی کنید، گوش بخوابانید، فرصت زیادی نداری، زمان طولانی اینجا نخواهی ماند.» عکاسی خیابانی سبکی است که بی‌وقفه ادامه پیدا کرده است وقتی به عقب برمی‌گردیم تاریخ آن به پیدایش عکاسی باز می‌گردد. در عکاسی خیابانی تنها یک ذهن کنجکاو و یک دوربین می‌تواند از میان اتفاقات روزمره شما را مسحور کند.
400x261xMatt,P20Stuart,5B2c3691c8ef638ace5be9febe3506048f,5D.jpg.pagespeed.ic.uPzHJmQ7Z4
    بسیاری از بهترین تصاویر دیده‌شدهٔ این سبک عکاسی در مراکز خرید، پارک‌ها، موزه‌ها، مترو و… گرفته شده است. با سرشتشان و اغلب با ضمیر ناخودآگاه به جنب و جوش‌های زندگی مردم عکس‌العمل نشان می‌دهند. عکاسان خیابانی امور روزمره و رایج زندگی را به امری اسطوره‌ای و حتی حماسی بدل می‌سازند. خیابان برای آنها مانند نمایشی بی‌انتها است. بازیگران تا زمانی که شاتر به صدا درآید متوقف نمی‌شوند.
   اغلب تاریخ‌نویسان عکاسی با حسرت از دههٔ ۱۹۲۰ به عنوان دوران طلایی برای عکاسان خیابانی یاد می‌کنند دورانی که با آندره کرتژ، هنری کارتیه برسون، بیل برانت و براسای آغاز شد و به تدریج در دهه ۱۹۷۰ با مرگ زود هنگام دایان آربوس، تونی ری‌جونز و مدت زمانی بعد گری وینوگراند کمرنگ‌تر شد.
400x265xMatt_Stuart_3.jpg.pagespeed.ic.FM8GzmPKjv
Share Button

ادامه را در سایت سایت عکاسی ببینید

مطالب ما را دوست دارید؟ همین حالا در خبرنامه شریک شوید.